Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Ζηλοφθονία

Συνάντησα μία συνάδελφο πρόσφατα και μου έκανε φοβερή εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο μου μιλούσε-χωρίς καν να ρωτήσω- για κάποια άλλη φιλόλογο, η οποία ήταν και κοινή μας γνωστή:”Καλά έχω ακούσει ότι δεν κάνει καθόλου καλά τη δουλειά της και μάλιστα γράφει διάφορα κείμενα τα οποία μου είναι αδιάφορα…οι μαθητές δεν την καταλαβαίνουν...”
Δεν χρειάζεται να συνεχίσω… μπορείτε να καταλάβετε πόσα ακόμη άκουσα! Η αλήθεια είναι πως η κοπέλα είναι πολύ καλή επαγγελματίας και άψογη στη δουλειά της, σε αντίθεση με αυτήν που μειονεκτούσε σε πολλά σημεία.
Προφανώς μη θέλοντας να αποδεχτεί την τεράστια διαφορά που υπήρχε ανάμεσα σε εκείνη και την άλλη κοπέλα- τόσο γνωστικά όσο και ηθικά-  έφτασε στο σημείο να την υποβιβάζει, χωρίς λόγο στην ουσία.
Η ζήλια τροφοδοτείται και μεγαλώνει από τον εγωισμό του ατόμου. Όσο ο εγωισμός βρίσκεται σε μεγάλα επίπεδα τόσο η ζήλια τον ακολουθεί. Ο εγωισμός, που είναι η ρίζα των περισσότερων παθών, η ζήλια και ο φθόνος, είναι «νοσήματα» που δεν αφήνουν τον άνθρωπο να νιώσει την ηρεμία και την αξία του εαυτού του. Αποτέλεσμα: χάνεται  το πραγματικό νόημα της ζωής...


Ειρήνη Νίκαρη

2 σχόλια:

Carlito είπε...

Πολυ σωστα.
Ο ανθρωπος αρκει να γνωρισει τα χαρισματα με τα οποια τον εχει προικισει ο Θεος για να μην υποπεσει στο ενα απ'τα 7 θανασιμα αμαρτηματα. Πολλοι δεν νοιωθουν, δεν αισθανοντε και δεν βλεπουν τα δικα τους χαρισματα βλεπουν μονο των αλλων και τους πιανει η ζηλεια θεωροντας τον εαυτο τους αδικημενο κανοντας τη ζωη τους ποιο δυσκολη και αρκετες φορες δημιουργουν προβληματα και στους αλλους!
Ο καθε ανθρωπος ειναι μοναδικος, ο καθε ανθρωπος εχει τα δικα του χαρισματα και αρκει η προσπαθεια να τα καλλιεργησει για να τα δει να του αποδιδουν καρπους.
Θυμασαι το παραδειγμα του Καεν με τον Αβελ που ο πρωτος δεν εψαξε να βρει τα χαρισματα του αλλα κοιτουσε του αδερφου του, μετα τα εβαλε με το Θεο και στο τελος απ'το φθονο εκανε φονο.

Σόνια (Αθανασία) Σιούτη , Φιλόλογος είπε...

Αυτό δεν είναι τίποτα! Εγώ πιστεύω πως όλοι μας κρινόμαστε από τη δουλειά μας. Στον κόσμο αυτό γίνονται χιλιάδες υποβιβασμοί της ανθρώπινης προσωπικότητας, που το να χαρακτηρίσει κάποιος ένα κείμενό σου ως αδιάφορο είναι ΑΣΗΜΑΝΤΟ. Υπάρχουν φιλόλογοι που οικειοποιούνται βιβλία που έχουν γράψει ΑΛΛΟΙ. Που σημειώνουν ανάμεσα στις άλλες δραστηριότητες ότι είναι συγγραφείς βιβλίων που δεν ξέρουν καν το εξώφυλλό τους! Επίσης υπάρχουν οι ΔΗΘΕΝ κουλτουριάρηδες! Γνώμη μου είναι να μην ασχολούμαστε με τους άλλους και απλά να κάνουμε τη δουλειά μας, όσο πιο καλά μπορούμε. Με υπευθυνότητα και πίστη στις δυνατότητές μας. Οι ανασφαλείς προδίδονται πάντα, κι ας κρύβονται πίσω από την ανωνυμία. Κι ας κάνουν πάντα τους κριτές των άλλων. Στο χωριό μου λένε "ο διακονιάρης (=ζητιάνος) κοιτάζει πάντα τα σακούλια του μπροστινού", θέλοντας να τονίσουν ότι καθένας κρίνει τους άλλους και ποτέ τον εαυτό του. ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ λοιπόν! Είναι η καλύτερη αντιμετώπιση!