Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

O ΠΛΑΓΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ



1.     Οι  προτάσεις κρίσεως  (που εκφέρονται με οριστική) στον πλάγιο λόγο τρέπονται σε ειδικό απαρέμφατο (+ αιτιατική).
Ε.Λ.  Innumerabiles sunt mundi .
Π.Λ. Democritus dicebat innumerabiles esse mundos.

2.     Οι προτάσεις επιθυμίας (που εκφέρονται με υποτακτική ή προστακτική  στον πλάγιο λόγο τρέπονται σε  τελικό απαρέμφατο ή  σε  βουλητική πρόταση.
Ε.Λ. Cave Acherusiam aquam .
Π.Λ.Data erat cavere Acherusiam aquam .
Π.Λ. Data erat ut caveret Acherusiam aquam .

3.     Οι ευθείες ερωτήσεις τρέπονται σε  πλάγιες ερωτηματικές προτάσεις . (Από αρκτικό χρόνο : Υποτακτική ενεστώτα / μέλλοντα / παρακειμένου – Από ιστορικό χρόνο : Υποτακτική παρατατικού , υπερσυντελίκου , - urus essem )
Ε.Λ. Quid faciam ?
Π.Λ. Nescit quid faciat .

ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Ευθύς λόγος 
Πλάγιος λόγος
Ερωτήσεις μερικής άγνοιας
Οι ίδιες
Απλές ερωτήσεις ολικής άγνοιας : - ne / - num
                                                                 nonne
- ne / - num
- ne / - num / none ( με ρήμα εξάρτησης το quaero )
si ( με ρήματα εξάρτησης που δηλώνουν αναμονή / απόπειρα )
an , an non ( μετά τα εξής ρήματα εξάρτησης : nesciο, dubito  )
Διμελείς ερωτήσεις ολικής άγνοιας : utruman
                                                             -ne …an
                                                      an
Οι ίδιες

4.     Οι δευτερεύουσες προτάσεις παραμένουν ίδιες ως προς το είδος και εκφέρονται όλες με υποτακτική ( κατά την ακολουθία χρόνων ) .
Ε.Λ. Omnes in eo , quod sciunt , satis eloquentes sunt.
Π.Λ. Socrates solebat dicere omnes in eo , quod scirent , satis eloquentes esse.

Σόνια Σιούτη, φιλόλογος

Δεν υπάρχουν σχόλια: